مديريت کنترل خسارت

مديريت کنترل خسارت

<?xml:namespace prefix = o ns = "urn:schemas-microsoft-com:office:office" />

 

مقدمه

پيشرفت تکنولوژی، تغييراتی را در جامعه بوجود آورده و زندگی را تسهيل نموده است. به علاوه با توسعه تکنولوژی تعداد مواد و ترکيبات شناخته شده به وسيله بشر به سرعت افزايش يافته است. به طوری که امروزه در حدود 4 ميليون ماده شيميايي وجود دارد که از اين تعداد 70 هزار ماده شيميايي مورد استفاده قرار می گيرد و سالانه حدود 700 ماده جديد روانه بازار می گردد.

با آمدن تکنولوژی، کارهای دستی به کارهای صنعتی و اتوماسيون تبديل شده و ميزان توليد به سرعت افزايش يافته است. شاخص توليد صنعتی که ميزان بازده صنعتی را مشخص می کند، در ارتباط با تجهيزات حمل و نقل از ميزان 42 در سال 1950 به 140 در سال 1979 رسيده و برای مواد شيميايي از ميزان 26 در سال 1950 به 208 در سال 1979 رسيده که خود نشانه توسعه تکنولوژی است.

امروزه تکنولوژی جديد تسهيلاتی را برای زندگی مدرن فراهم کرده است. ما در سايه استفاده از شيمی، الکتريسيته، حمل و نقل، الکترونيک، مخابرات و ... بهتر زندگی می کنيم. جامعه اين فوايد را پذيرفته است، اما نه همراه با کل مخاطرات آن.

در واقع به علت رشد روزافزون جمعيت و برپايي صنايع کوچک و بزرگ، استفاده از انواع ماشين آلات، تجهيزات، فرآيندها و مواد شيميايي امری گريز ناپذير شده است. صنعتی شدن و توليد فزاينده، مخاطرات گوناگونی را در برابر نيروی کار قرار داده و موجب شده کارگران در معرض ريسک های ايمنی و بهداشتی بسياری قرار گيرند. مواردی که اجزای جدايي ناپذير صنعت و توليد به شمار می آيند، همواره سلامت کارگران را تهديد می کنند. در دنيای امروزی که همه امور متکی به تکنولوژی پيشرفته است، همواره بيم آن می رود که در اثر بروز حوادث و وقايع ناگوار ناشی از کار، خسارت جبران ناپذيری به بار آيد. همانگونه که علم و صنعت در جهان توسعه يافته و بشر با استفاده از آن راه ترقی و پيشرفت را پيموده است، حوادث ناشی از کار به مراتب زيان بارتر از دوره های قبل از پيشرفت علم و صنعت شده که چنانچه برای پيشگيری و رفع آن حوادث، اقدامی به عمل نيايد و چاره انديشی نشود، عواقب دردناکی را در پی خواهد داشت که جبران آن غير ممکن خواهد بود.

طبق آمار رسمی سازمان بهداشت جهانی، تقريبا 45 درصد جمعيت دنيا و 58 درصد افراد بالای 10 سال در شمار نيروی کار جهانی قرار دارند و برآورد می شود بيش از  35 درصد جمعيت کشور به نوعی مشغول فعاليت کاری باشند. در عصر حاضر با پيشرفت های چشمگير در امر بهداشت و پيشگيری از بيماری ها و کاهش ميزان مرگ و مير ناشی از آنها، حوادث يکی از علل عمده مرگ و مير و معلوليت بوده و پس از بيماری های قلبی – عروقی و سرطان در مرتبه سوم قرار دارد. سازمان بين المللی کار در سال 2002 گزارش داد که مرگ کارگران در اثر حوادث و بيماری های ناشی از کار ساليانه به 2 ميليون نفر می رسد.

مديريت کنترل خسارت [1]

سيستم مديريت ايمنی و بهداشت حرفه ای به عنوان بخشی از مديريت کنترل خسارت به شمار می آيد. مديران، اجزای انسانی سيستم های مديريت هستند. به طور کلی سيستم های مديريتی باعث استحکام سيستم می شوند. حتی وقتی مديران تغيير کنند، سيستم روند بهبود خود را طی می کند. سيستم های مديريتی، يک مسير ساختاری و مشخص را برای بهبود ارتباطات جهت رسيدن به اهداف خرد و کلان، بهبود کارکنان و فرآيند کاری و در نهايت بهبود مستمر فراهم می کنند.

اگر صحبت از بيمه خسارات شود، آنگاه مديريت کنترل خسارات می تواند تحت لوای همه موضوعات از قبيل كيفيت، محيط زيست يا ايمنی و بهداشت مطرح شود و به مواجهه های بالقوه خسارت و شناسايي پتانسيل های خسارت، ارزيابی ريسک، تصميم گيری راجع به کنترل های مناسب و اجرا و پايش سيستم جهت کنترل خسارت بپردازد.

مراحل اساسی مديريت کنترل خسارت به صورت زير می باشد

¯    شناسايي همه مواجهه های خسارت[2] (خطرات محيط کار)

¯    ارزشيابی ريسک در هر مواجهه

¯    تهيه طرح

¯    اجرای طرح

¯    پايش[3] سيستم

 

 

 

 

 

 

هريك از مراحل فوق جداگانه مورد بررسی قرار می گيرند :

 

1- شناسايي تماس های خسارت

اولين و مهمترين مرحله در مديريت ريسک، شناسايي همه تماس هايي است که در سازمان با آن مواجه می شويم. در اين مرحله تماس هايي که می توانند منجر به خسارت عمده (در صورت عدم کنترل) شوند، شناسايي می شوند. برخی از عناصر سيستم مديريت ايمنی و بهداشت شغلی مدرن می توانند در جهت شناسايي تماس های خسارت کمک موثری باشند.

چگونگی شناسايي تماس های خسارت را می توان در 2 فاز ذيل فهرست کرد :

 

فاز اول

1-      آرايش و چيدمان محيط کار

2-      نمودار عملياتی فرآيند

3-      شرح فرآيند

4-      طبقه بندی مشاغل

5-      فهرست مواد اوليه – تجهيزات

6-      دستورالعمل های عملياتی

 

فاز دوم

1-      روش بازديد عمومی از کارگاه

2-      چک ليست

3-      تجزيه و تحليل ايمنی مشاغل[4]

4-      برگه اطلاعات ايمنی مواد[5]

5-      گزارش حوادث و رويدادها

6-      گزارش ادعای غرامت شغلی

7-      سوابق آماری کمک های اوليه

8-      صورت جلسات کميته ايمنی و بهداشت

9-      گزارشات بازرسی قبلی

10- اطلاعات سرپرستان درباره خطرات

11- سوابق معاينات پزشکی

12- نتايج پايش و اندازه گيری عملکردها

13- مطالعه خطر و قابليت بهره برداری[6]

14- روش اگر چه[7]

15- تجزيه و تحليل درخت خطا[8]

16- تجزيه و تحليل وظايف بحرانی[9]

17- تجزيه و تحليل خطا و اثرات ناشی از آن[10]

 

تجزيه و تحليل ايمنی مشاغل

يکی از روش های مهم شناسايي خطرات محيط کار، تجزيه و تحليل ايمنی مشاغل يا JSA می باشد. JSA  يکی از روش های پيشگيری از حادثه و آناليز خطر است که سابقه اجرای آن در کشورهای صنعتی به حدود سال های قبل از 1930 می رسد . JSA  مهمترين ابزار مديريتی موجود است که به حذف خطرات و کاهش جراحات و حوادث محيط کار کمک می کند. JSA  با شناسايي خطاها در فرآيند توليد، بهره وری را افزايش می دهد. همچنين می تواند در راستای بازآموزی کارگران و آموزش کارگران جديد، به کارگران ماهر اجازه دهد دانش شغلی خود را در اختيار ديگران بگذارند. قطعا اگر کارگر در مسايل ايمنی و تصميم گيری ها دخالت داده شود، مشتاقانه ايمنی را به کار خواهد بست. در اين روش ابتدا لازم است نوع کاری که کارگر انجام می دهد، کاملا درک شود و به صورت مکتوب ثبت گردد. در واقع مجريان JSA بايد خط های توليد، پروسه ها و مشاغل موجود در محيط صنعتی مورد نظر را بشناسند. لذا بررسی دقيق و مقدماتی قدم اول است.

شايد کاری که کارگر امروزه انجام می دهد، با وظيفه او در ساير روزها متفاوت باشد يا کار يکسان در شرايط فيزيکی و محيطی مختلف صورت پذيرد. بی ترديد يکی از دلايلی که درگير نمودن کارگر را در انجام JSA ضروری نموده، همين مساله می باشد.

JSA  عبارت است از تکنيکی که جهت بازنگری روش های کار و شفاف نمودن آنها و شناسايي خطراتی که ممکن است در چيدمان کارگاه و طراحی ابزارها، ايستگاه های کاری و فرآيندها از نظر دورمانده باشند يا پس از شروع کار در اثر محصول پديد آمده باشند، به کار می رود.

در تجزيه و تحليل ايمنی مشاغل با کلمات و عبارات خاصی سروکار داريم که بايد از هم متمايز شوند. يکی از اين کلمات کليدی Job

/ 0 نظر / 21 بازدید