قوانين و استانداردهاي صدا در محيط هاي شهري در ايران

قوانين و استانداردهاي صدا در محيط هاي شهري در ايران

 

در تمامي کشورها تقريباً بين يک يا دو دهه اخير نسبت به مسئله صدا و آلودگي آن توجه شده و نسبت به تدوين و اجراي قوانين خاص ضد آلودگي صوتي اقدام صورت گرفته است اما، در ايران هنوز اين امر ميسر نشده است و احتياج به کار بيشتر دارد.

قديمي ترين مرجع در ايران قانون حفاظت و بهسازي محيط زيست مصوب 28/3/1353 است که فقط در دو ماده آن ماده 6 و ماده 10 به جلوگيري از انتشار صداي زيان آور و ممنوعيت مربوطه اشاره شده است. همچنين در ماده 55 قانون شهرداري تحت عنوان مزاحمت هاي شهري، اشاره اي به کاهش آلودگي صدا شده است.

اخيراً در سال 1372 سازمان حفاظت محيط زيست، آيين نامه اي را جهت جلوگيري از آلوگي صوتي تدوين کرده است.

براي دستيابي به شرايط بهينه و به منظور بررسي و برآورد تأثيرات صدا، لازم است دو نوع استاندارد در ايران تعيين شود:

1- Immisson Standards: اين استاندارد حد مجازي را براي محيط هاي مختلف تعيين مي نمايد، تا انسان اعم از اين که از آن محل عبور نمايد و يا ساکن آن محل باشد، در اثر قرار گرفتن در معرض آن صدا، دچار مشکل نشود.

2- Emission Standard : يا استاندارد خروجي که به منظور منابع ايجاد کننده صدا تعيين مي گردد. به جهت آسايش  و آرامش انسان مي بايستي تعيين گردد، لذا تعيين Immisson استانداردهاي به نوع رفتار، فرهنگ و آداب و رسوم و بالاخره به ساختار فيزيکي شهر بستگي دارد Immisson استاندارد به همين دليل در تعيين اين نوع استاندارد در کشورهاي مختلف تفاوت هايي ديده مي شود.

بستگي به تکنولوژي دارد و تا حدودي که امکانات تکنيکي اجازه مي دهد، Emission استانداردهاي استانداردها را تعيين و اعلام مي نمايند.

بديهي است که اين استانداردها نبايد از حدقابل تحمل انسان بيشتر باشد، در غير اين صورت بايد نسبت به تغيير و تحول تکنولوژي اقدام نمود.

با توجه به بررسي هايي که در ايران به عمل آمده استاندارد Immisson در ايران به پنج منطقه تقسيم نمود:

  1. منطقه مسکوني

  2. منطقه مسکوني ـ تجاري

  3. منطقه تجاري

  4. منطقه مسکوني ـ صنعتي

  5. منطقه صنعتي

/ 0 نظر / 12 بازدید